Halo! Producencie wyrobów z pulpy papierowej.
Halo! Sprzedawco kawy w “papierowym” kubku z takim oto wieczkiem. Już wkrótce warto będzie zadać sobie pytanie: czy „biodegradowalny” napisany na produkcie naprawdę rozwiązuje problem jego końca życia?
To zdjęcie dobrze pokazuje wyzwanie, przed którym stoi dziś branża opakowaniowa. Pokrywka do kubka od kawy oznaczona jako 100% #biodegradable brzmi świetnie marketingowo. Tylko… co dalej ma zrobić z nią konsument? W praktyce przyszły system wynikający z #PPWR coraz mocniej zmusza rynek do myślenia nie kategorią samego materiału, ale całego scenariusza końca życia produktu.
W systemie gospodarki odpadami nie istnieje przecież kosz „biodegradowalne”, „bio-based” ani nawet „kompostowalne”.
Istnieją natomiast konkretne strumienie odpadów z myślą o ich końcu życia, czyli:
* nadające się do recyklingu materiałowego,
* bioodpady,
* odpady resztkowe nazywane niestety zmieszanymi.
Takie pojęcie jak #ekoprojektowanie oznacza tworzenie produktu pod jego realny, dostępny i skalowalny sposób zagospodarowania po użyciu, a nie tylko pod atrakcyjne hasło na opakowaniu.
Przez ostatnie lata często padające pytanie „z czego wykonano produkt?” w najbliższych miesiącach trzeba będzie zmodyfikować do „co realnie wydarzy się z nim po użyciu?”.
Z niewłaściwym opisem / oznaczeniem nawet najlepszy materiał może stać się problemem, jeśli konsument nie zostanie prawidłowo pokierowany gdzie się go pozbyć.
Dlatego przed branżą stoi dziś znacznie trudniejsze zadanie niż samo zastępowanie jednego materiału drugim.
Trzeba wreszcie zacząć projektować produkty kompatybilne z systemem zbiórki, zgodne z realiami sortowania, możliwe do zagospodarowania w istniejącej infrastrukturze oraz z jasno zdefiniowanym „intencjonalnym końcem życia”.